Τη Δευτέρα 22 Μαρτίου στην καλλιτεχνική αίθουσα «Fortyfivedownstairs» στη Μελβούρνη, παρουσιάζεται το βιβλίο της Αντρέα Δημητρίου «The Mountains Couldn't Walk Away».
Για την ποιήτρια και το έργο της θα μιλήσουν οι: Τιμ Κόλεμπατς οικονομικός συντάκτης της εφημερίδας «The Age», Χρήστος Τσιόλκας, πολυβραβευμένος συγγραφέας της Αυστραλίας και ο Άρνολντ Ζαμπλ, επίσης από τους πλέον διακεκριμένους συγγραφείς.
Η ποιητική συλλογή εμπλουτίζεται από έγχρωμο φωτογραφικό υλικό της συγγραφέως και εκδόθηκε στα Αγγλικά από το Πανεπιστήμιο Λα Τρομπ (LΑ TROBE) της Μελβούρνης. Αναφέρεται στη νοσταλγία και τις συνέπειές της για έναν κόσμο που χάθηκε με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Το βιβλίο έχει πρόσφατα συμπεριληφθεί στην πιο περιεκτική βιβλιοθήκη ποίησης του «Σάουθμπανκ Σέντερ» (Southbank Centre) στο Λονδίνο. Προλογίζεται από τον Βασίλη Βασιλικό, τον Νάνο Βαλαωρίτη, τον Γάλλο ποιητή και φιλόσοφο Ζαν Πιερ Φάιγ και τον Άγγλο συγγραφέα Μάικλ Χάαγκ.
«Ελληνίδα της διασποράς η Αντρέα Δημητρίου, σημαδεμένη από τις τραγικές αναμνήσεις της εισβολής του Αττίλα στην πατρίδα της την Κύπρο, από την προβλήτα του χρόνου της δεύτερης πατρίδας της, της Αυστραλίας, αναβιώνει την εμπειρία της μέσω της γραφής για να θεραπεύσει το τραύμα της παιδικής ηλικίας. Το ποιητικό αποτέλεσμα έρχεται να δικαιώσει με τον καλύτερο τρόπο τη «μεταφορά»», σημειώνει ο Βασίλης Βασιλικός.
«Η ποίηση της Αντρέα Δημητρίου είναι σημαντική, γιατί καταφέρνει να δημιουργήσει το δικό της ύφος μέσα από υλικό και γεγονότα που είναι προσωπικά και ιστορικά», σημειώνει ο Νάνος Βαλαωρίτης στον πρόλογό του.
Και ο γάλλος ποιητής και φιλόσοφος Ζαν Πιερ Φάιγ σημειώνει: «Το «Τραγούδι της Κυρήνειας» της Αντρέα Δημητρίου είναι μια πτήση πέρα και πάνω από τα ερείπια ενός ιστορικού νησιού. Αγγίζει τη γεύση του κάθε πράγματος και της κάθε στιγμής, ζώντας το παρελθόν μέσα από το παρόν και το παρόν μέσα από το παρελθόν. Το χάος και η απάνθρωπη γραμμή του διαχωρισμού, η βία που πλημμύρισε το νησί, εκρίζωσε τον Ηράκλειτο από την Έφεσο κάποτε, όπως τώρα εκτόπισε και την Αφροδίτη, αυτό ανιχνεύει το «Τραγούδι της Κυρήνειας». Ο φάρος της Κυρήνειας φωτίζει τα γυμνά πόδια του παιδιού που παίζει μέσα στο νερό, αλλά αυτή η ανάμνηση γίνεται πικρή. Η έκλειψη του χρόνου πάνω στην πράσινη γραμμή, το εγκαταλελειμμένο σπίτι, ο χρόνος που σηματοδοτείται από το ρολόι, γίνονται αντιληπτά μέσα από το σώμα μιας γυναίκας που η συνείδηση και η σύνεσή της είναι σαν τη συμβολή ποταμών μέσα στο μυαλό της. Ο εσωτερικός πομπός του ζωντανού σώματος αντικαθιστά την ιστορία. Απαιτεί από την ποιήτρια να τον προσφέρει ως δώρο στο σώμα του ποιήματος, ανάμεσα στις ελιές και τις πορτοκαλιές. Μέσα σε αυτό το τραγούδι ακούω τη φιλοσοφία που καλεί τον Ιμπ Ταρκάν Αλ Φαραμπί, φιλόσοφο του ισλαμικού κόσμου, που γεννήθηκε τον 10ο αιώνα».
Ο Άγγλος συγγραφέας Michael Haag γράφει: «Αυτά τα ποιήματα της απώλειας και της νοσταλγίας χαρακτηρίζονται από ένα άγριο, βίαιο και αδάμαστο συναίσθημα, από ανικανοποίητο όραμα, καθώς και από την επιθυμία της ποιήτριας να ζήσει ξανά στον κόσμο που εξαναγκάσθηκε να αποχωριστεί το 1974. «Υπήρξαμε κάποτε», γράφει. «Ήμασταν κάποτε ευτυχισμένοι, έστω κι αν δεν υπάρχει τίποτα που να το αποδεικνύει αυτό σήμερα, μέσα στην ερημιά και την εγκατάλειψη νιώθεις την τρυφερότητα και την αγάπη της».