Την κατάκτηση του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου στην ιστορία της πανηγυρίζει από το βράδυ της Κυριακής η Ισπανία, που μάλιστα έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που κατακτά Μουντιάλ μακριά από τη «γηραιά Ήπειρο».

Οι «φούριας ρόχας» δυσκολεύτηκαν, αλλά τελικά κατάφεραν να λυγίσουν την αντίσταση των «Οράνιε» στην παράταση κι επικράτησαν με 1-0, χάρη στο γκολ του Αντρες Ινιέστα στο 116ο λεπτό του τελικού που διεξήχθη στο Soccer City του Γιοχάνεσμπουργκ.

Δύο χρόνια μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας, η Ισπανία πανηγύρισε το Παγκόσμιο Κύπελλο, μιμούμενη το παράδειγμα της Δυτικής Γερμανίας την περίοδο 1972-1974, όταν στέφθηκε πρώτα πρωταθλήτρια Ευρώπης και κατόπιν κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το ίδιο κατόρθωμα, αλλά με αντίστροφη πορεία έχει και η Γαλλία, η οποία κατέκτησε το Μουντιάλ το 1998 και δύο χρόνια αργότερα πανηγύρισε το EURO.

Σε ένα παιχνίδι που δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, η Ισπανία, στην παρθενική συμμετοχή της σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, έγινε η όγδοη χώρα που κατάφερε να κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο, μετά τη Βραζιλία των 5 παγκόσμιων τίτλων, την Ιταλία (4), τη Γερμανία (3), την Αργεντινή και την Ουρουγουάη (από 2) και τις Αγγλία και Γαλλία που έχουν κατακτήσει από μία φορά το Μουντιάλ.

Η Ολλανδία από την πλευρά της, για τρίτη φορά έφτασε στην πηγή, αλλά δεν κατάφερε να κάνει δικό της το βαρύτιμο τρόπαιο. Όπως το 1974 και το 1978, οι «Οράνιε» έφτασαν σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, και μάλιστα αήττητοι, αλλά ούτε αυτή τη φορά τα κατάφεραν. Μοιραίος παίκτης για τους Ολλανδούς ο Άριεν Ρόμπεν, που «ηττήθηκε» σε δύο τετ α τετ από τον Ίκερ Κασίγιας, ο οποίος επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά το προσωνύμιο που του έχουν αποδώσει οι Ισπανοί  «Άγιος Ίκερ». Τέλος, ο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε έγινε ο δεύτερος προπονητής μετά τον Μαρσέλο Λίπι, που κατακτά Παγκόσμιο Κύπελλο και Τσάσμπιονς Λιγκ (με τη Ρεάλ Μαδρίτης).

Η πορεία ως τον τελικό

Η παρουσία των «φούριας ρόχας» στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής δεν άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς, καθώς στο πρώτο τους παιχνίδι, στο Ντέρμπαν, ηττήθηκαν από την Ελβετία με 1-0. Οι παίκτες του Ντελ Μπόσκε όμως ξεπέρασαν γρήγορα την ήττα και στα επόμενα παιχνίδια της φάσης των ομίλων πήραν ισάριθμες νίκες, καθώς επικράτησαν 2-0 της Ονδούρας και 2-1 της Χιλής.

Επόμενος αντίπαλος των Ισπανών, στη φάση των 16 ήταν η Πορτογαλία, την οποία νίκησαν με 1-0 στο Γκριν Πόιντ Στάντιουμ. Στα προημιτελικά του παγκοσμίου Κυπέλλου, οι Ισπανοί κλήθηκαν να περάσουν το εμπόδιο της Παραγουάης και τα κατάφεραν, καθώς νίκησαν με 1-0 στο Ελις Παρκ Στάντιουμ και πήραν την πρόκριση για τα ημιτελικά της διοργάνωσης. Εκεί «συναντήθηκαν» με τη Γερμανία, της οποίας επικράτησαν με 1-0, χάρη σε γκολ του Πουγιόλ και πανηγύρισαν την πρόκρισή τους στον μεγάλο τελικό.

Η «διαδρομή» ως τη Νότιο Αφρική

Η Ισπανία δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να διαπραγματευτεί την πρόκρισή της στο Μουντιάλ του 2010. Έδειξε από νωρίς τις... άγριες διαθέσεις της στα προκριματικά και με συνολικά 10 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια του ομίλου της κατέλαβε φυσικά την 1η θέση, εξασφαλίζοντας με άνεση το «εισιτήριο» για τα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής.

Για τη δεύτερη θέση του γκρουπ πάλεψαν η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και η Τουρκία, ενώ το Βέλγιο, η Εσθονία και η Αρμενία συμπλήρωναν τον όμιλο.

Οι «Φούριας Ρόχας» στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην ευρωπαική ζώνη είχαν την 2η καλύτερη επίθεση με 28 τέρματα, ενώ δέχθηκαν μόλις 5 γκολ. Πρώτος σκόρερ ήταν ο Νταβίντ Βίγια, ο οποίος σημείωσε 7 τέρματα.


Στην ιστορία πέρασε το ΠΚ 2010

Το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής ανήκει πλέον στην ποδοσφαιρική ιστορία και με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης της κορυφαίας διοργάνωσης, αξίζει να αναφερθούν ορισμένα στατιστικά στοιχεία.

Όπως για παράδειγμα, ότι τους 64 αγώνες του Μουντιάλ παρακολούθησαν διά ζώσης περισσότεροι από τρία εκατομμύρια θεατές, κάτι που σημαίνει μέσο όρο περίπου 50.000 φίλαθλοι ανά αναμέτρηση. Πρόκειται για την τρίτη μεγαλύτερη προσέλευση θεατών στην Ιστορία του θεσμού, μετά το Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994 (3,59 εκ. θεατές σε 52 αγώνες) και την διοργάνωση του 2006 στην Γερμανία (3,36 εκ. θεατές).

Παράλληλα, όμως, το Μουντιάλ της αφρικανικής ηπείρου, ήταν ένα από τα «φτωχότερα» σε παραγωγικότητα, αφού σημειώθηκαν μόλις 145 γκολ, άρα 2,27 ανά αγώνα. Μόνο η διοργάνωση της Ιταλίας (1990) είχε λιγότερα γκολ (2,21 μέσο όρο), ενώ το πιο παραγωγικό Μουντιάλ ήταν αυτό του 1954 στην Ελβετία με μέσο όρο 5,38 γκολ ανά αγώνα.

Επίσης, αξίζει να σημειωθεί, ότι ο τελικός της Ολλανδίας με την Ισπανία, ήταν ο όγδοος -από τους 19 που έχουν γίνει- με αντιπάλους από την «γηραιά ήπειρο». Προηγήθηκαν εκείνοι της Ιταλίας με την Τσεχοσλοβακία (2-1) το 1934, της Ιταλίας με την Ουγγαρία (1938), της Δυτικής Γερμανίας με την Ουγγαρία (1954), της Αγγλίας με την Δυτική Γερμανία (4-2) το 1966, της Δυτικής Γερμανίας με την Ολλανδία (2-1) το 1974, της Ιταλίας με την Δυτική Γερμανία (3-1) το 1982 και της Ιταλίας με την Γαλλία (1-1, 5-3 στα πέναλτι) το 2006.

Ακόμη, αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η Ιταλία έγινε η τέταρτη κάτοχος του τροπαίου που στην επόμενη διοργάνωση από την κατάκτηση, αποκλείεται από την πρώτη φάση της διοργάνωσης, αφού προηγήθηκαν η Ιταλία (1950), η Βραζιλία (1966) και η Γαλλία (2002).

Τέλος, η Νότια Αφρική έγινε η πρώτη ομάδα διοργανώτρια χώρας, στην ιστορία του Μουντιάλ, που αποκλείεται από την πρώτη φάση του τουρνουά.